Czasem trzeba poojsc tam, gdzie jeszcze rosna poziomki.

Gdy weszla do jeziora to weszla w nia pijawka. Potem wyszly z wody i poszly na zakupy. Kupily sobie kefir, obraly kilo ziemniakoow, zjadly surowe ogoorki. Bylo lato, wiec bylo cieplo. Wylegiwaly sie na sloncu i palily w cieniu papierosy. Smarowaly sie kremem i wyjadaly z sernika rodzynki. Przed snem czytaly Kinga, rankiem miewaly halucynacje po grzybkach i dawaly sie macac opalonym chlopcoom. Depilowaly pachy i wachaly benzynowe stacje.
Byly nierozlaczne.

To musialo byc w zimie, kiedy schowal serce do sloika po dzemie. Potem zupelnie o nim zapomnial. Nie myslal o nim, nie patrzyl w jego strone, z czasem nawet nie wiedzial, czy jeszcze trzyma je w domu. Ktooregos dnia, gdy jechal na naswietlania znalazl je na tylnym siedzeniu w samochodzie. Patrzyl na nie przez chwile. We wstecznym lusterku wygladalo calkiem niepozornie.

"Jej serce jak harfa: ledwie dotkniesz - odezwie sie."

Odwrooocilam sie i zaczelam isc. Po prostu. Noga za noga, krok za krokiem, z deszczem parujacym pod stopami. Tak po prostu szlam. Bez odwracania sie za siebie, szlam. Bo czasem trzeba isc, tak przed siebie zupelnie i zupelnie sie nie odwracac. Czasem mozna zgarbic plecy, czasem mozna zapomniec wody i butoow nawet mozna zapomniec, ale nie mozna sie odwroocic. Nawet na krootka chwile, nawet na jeden moment. Tak po prostu.

Z jej ust wylatuje czasem stado szaranczy. Ty to chyba nazywasz rojem. Czasem sciana bezglowych owadoow, czasem nocnych motyli, lapiesz je w siatke. Czasem patrzysz na nia, gdy sie rozpedzi i mija, i nie odwraca. Czasem ciagniesz ja za rekaw koszuli, gdy ma zamkniete oczy i czasem zupelnie ja gubisz. Czasem na kleczkach szuka swoich malutkich czesci po calym dywanie. Przestawia meble, otwiera okna, rozrzuca ubrania. Czasem jest calkiem zlozona i wyprasowana, i prosta. Czasem konczy za Ciebie zdania, czasem sie spooznia.

"Poznal Marianne i zrozumial, ze wszystko sie powtarza, ze to jest kobieta, z ktoora moze zyc. Marianna uczyla angielskiego i tulala sie po Stanislawowie po znajomych. W tym tygodniu mieszkala u przyjaciela Tarasa. Wroocili ze spaceru. Ugotowala kaszy. Uzgodnili z przyjacielem - komu da wiecej, tego zona zostanie. Taras dostal wieksza porcje, dostal zone.

Pisanie to usuwanie z siebie doswiadczen. Ale tez pokazywanie rooznych mozliwosci. Ludzie chca przezyc wszystko, wszystkie mozliwosci i historie. Zwlaszcza te, z ktoorych rezygnuja."

Kiedys bywalo o wiele chlodniej. Nie mozna bylo rzucac papierosami w chodnik, strzasac popiolu na buty i zapijac rozrzewnionego umyslu na parkanach. Tramwaje jezdzily czesciej... i bylo znacznie chlodniej. Teraz rozkopali tory, niech Pani spojrzy, i ten upal. Nie wyobrazam sobie, ze mooglbym chodzic bez kapelusza... To miasto kiedys bylo inne, wie Pani. Niby poznaje te kamiennice, progi te i te ulice, bo to tedy biegalem w krootkich portkach, to tutaj podgladlismy tanczace dziewczeta, a jednak... Wczoraj zgubilem swoja biala chustke. Czasem czuje sie tak, jakbym w podobny sposoob zgubil to miasto...

nie mam zadnej pewnosci, ze to wciaz te same gwiazdy. moze tez praktykuja ucieczki przez szklo i skoki na gloowke.
(8/28/2 22:08)

Kawalki kroolika, kurze watroby, racice cielaka, wszystko na przemial. Ester siedzi zgarbiona nad maszynka do miesa. Wszystko na przemial. Tydzien temu kopnela w kineskop, super-plaski, LCD, slicznym, czerwonym wloskim butem, niech sie pierdoli. On i jego pilot. On i jego porno w doulby-surround. I jego Slon zawsze z piwem w rece. I ten gigantyczny bialy pokooj, i pelargonie na podlodze, i chinskie zupki. I ciagle pytania: czy wziela leki? czy jest szczesliwa? Kiedys siedzieli na podlodze po turecku w strojach kapielowych i przeciwslonecznych okularach, i wycinali stare twarze z gazet, i byla strasznie spragniona... Wszystko na przemial.

Z krainy baobaboow na bezowa narzute.
Zakrece wieko sloika, na razie donikad sie stamtad nie wybieram.

Dante przeciagnal sie na wersalce. Od tygodnia nie ogladal telewizji. Czasem zdarzalo mu sie wspoolczuc glodujacej Afryce, ofiarom powodzi i trzesien ziemi, samotnym matkom i starym, zuzytym menelom, ale nie ze wzgledu na podniosly ton i tragedie. Zawsze bez wyjatku zal mu bylo wszystkich ludzi nie posiadajacych telewizora. A teraz on sam siedzi na wersalce i gapi sie w przeciwlegla sciane. Chujowa bialosc. Telewizor zginal przed tygodniem. Ona tak sobie po prostu wstala i kopnela w kineskop. Zawsze lubila dramaty, ale to on teraz gapi sie w biala sciane i nie ma do kogo geby otworzyc. Bo wiadomo, nie ma telewizora, nie ma Slonia. Dante przeciaga sie po raz drugi. Ma dwa wyjscia: wyjsc na powietrze, badz zapic sie na wersalce. Mooglby tez do niej zadzwonic, ale tego na pewno nie zrobi. Zdecydowanie wolalby telewizor. Albo papierosy.

Dzisiaj myslala o sobie w bialej sukience. To bylo w drodze do sklepu, na brukowanej ulicy, gdy minal ja starszy Pan i uchylil na jej widok kapelusza. Pomyslala o tym, czy znajdzie kiedys welon, ktoory bedzie pasowal do jej twarzy, kiedy blada kobieta pakowala jej zdechla rybe do plastikowej siatki. Pomysla, ze ktos bedzie musial odciac rybie glowe i choc raz moglaby to nie byc ona.